Türkiyenin Kültür Haber Portalı

Sanki biri ruhumdan küçük bir parçayı alıp bir masanın üstünde unutmuştu. Yıllar sonra öğrendim. Çok stres yaşadım. Kendimi dar bir ayakkabının içinde saatlerce yürütür gibi sıktım. Sonra bir gün akşamüstü bir mutfakta çay demlerken düşündüm: Hayat o kadar değersiz bir şey değil. Ne oldu da ben ona “boş ver” diyecek kadar yorgun düştüm? Güzelim hayatım… Ne oldu sana? Bazen şimdi her şey bir televizyon programı gibi geliyor. Birileri bizi izliyormuş da biz rol yapıyormuşuz gibi. İnsanlar konuşuyor ama sözler biraz ezber. Herkes bir yerlere yetişiyor ama kimse gerçekten gitmiyor. Her şey

Her seferinde yarı yolda bırakılmaktan. “Al senin olsun çocukluğum, gençliğim,” demiştim içimden. “Bir şey istemem gayrı. Hayatta kalayım yeter.” Ankara’nın umrunda değildim. Bir nehir gibiydi o. Hep akıyordu. İnsanlar gelir geçerdi. Benden öncekiler, benden sonrakiler… Hep aynı hikâye. Ankara’dan gidenler. Ankara’yı özleyenler. Yine de geçtim Dost Kitabevi’nin önünden. Yine de dinledim müzik evinden sokağa taşan o türküyü. O kitap okuyan kadın heykelinin önünde durdum. Bir banka oturdum.

Bazen insan, kalbinin en derin köşesinde sakladığı umutlara, inandığı duygulara sıkı sıkıya tutunur. Saatlerce düşündüğün, geceleri uykusuz bırakan, gözlerinde canlandırdığın anlar… Hepsi, bir umut ışığı gibi görünür. Ama hayat, çoğu zaman bu ışığı söndürmekte ustadır. İnsan, en çok kendine inandığında hayal kırıklığına uğrar; çünkü en çok güvenilen duygu, en savunmasız hâle gelir.

O an sanki hiç yaşanmamış da bir hayal gibi. Böylesine yabancı, böylesine eski. Sadece yüzümüzün çizgileri değil değişen, İnandıklarımız, "asla" dediğimiz o kalın duvarlar. ​Annemden ayrılmam, diye yemin eden, Şimdi uzak bir kıtada,en çok o arayıp sormuyor annesini.