Türkiyenin Kültür Haber Portalı

Dijital çağın gerçeklerini yok saymak mümkün değil. Sosyal medya artık oyuncular için önemli bir vitrin, yapımcılar için ise güçlü bir tanıtım alanı. Elbette geniş kitlelere ulaşabilen isimler, projelerin görünürlüğüne katkı sağlayabilir. Ancak oyunculuk tarihine bakıldığında, bugün milyonların tanıdığı pek çok ismin kariyeri yüksek takipçi sayısıyla değil, kendilerine verilen ilk fırsatla başladı.

Görünürlük Ekonomisi ve Sanatın Yeni Dili Dijital çağda sanat, artık yalnızca galeri duvarlarında ya da sahne ışıkları altında var olmuyor. Sosyal medya platformları, çevrim içi sergiler, dijital arşivler ve algoritmalar sanatın yeni mekânları hâline gelmiş durumda. Bu durum, sanatçı için büyük bir özgürlük alanı sunuyor gibi görünüyor: Aracıların azaldığı, herkesin potansiyel olarak izleyiciye ulaşabildiği bir alan. Ancak bu özgürlük, beraberinde yeni bir baskı da getiriyor. Görünür olmak, süreklilik talep eden bir performansa dönüşüyor. Sanatçıdan yalnızca eser üretmesi değil; kendini anlatması, konumlandırması, markalaştırması bekleniyor. Böylece sanat üretimi, zaman zaman içsel bir arayıştan çok, algoritmik beğeni rejimine uyum sağlama çabasına evriliyor.

Sanki biri ruhumdan küçük bir parçayı alıp bir masanın üstünde unutmuştu. Yıllar sonra öğrendim. Çok stres yaşadım. Kendimi dar bir ayakkabının içinde saatlerce yürütür gibi sıktım. Sonra bir gün akşamüstü bir mutfakta çay demlerken düşündüm: Hayat o kadar değersiz bir şey değil. Ne oldu da ben ona “boş ver” diyecek kadar yorgun düştüm? Güzelim hayatım… Ne oldu sana? Bazen şimdi her şey bir televizyon programı gibi geliyor. Birileri bizi izliyormuş da biz rol yapıyormuşuz gibi. İnsanlar konuşuyor ama sözler biraz ezber. Herkes bir yerlere yetişiyor ama kimse gerçekten gitmiyor. Her şey

Her seferinde yarı yolda bırakılmaktan. “Al senin olsun çocukluğum, gençliğim,” demiştim içimden. “Bir şey istemem gayrı. Hayatta kalayım yeter.” Ankara’nın umrunda değildim. Bir nehir gibiydi o. Hep akıyordu. İnsanlar gelir geçerdi. Benden öncekiler, benden sonrakiler… Hep aynı hikâye. Ankara’dan gidenler. Ankara’yı özleyenler. Yine de geçtim Dost Kitabevi’nin önünden. Yine de dinledim müzik evinden sokağa taşan o türküyü. O kitap okuyan kadın heykelinin önünde durdum. Bir banka oturdum.