Türkiyenin Kültür Haber Portalı

Her seferinde yarı yolda bırakılmaktan. “Al senin olsun çocukluğum, gençliğim,” demiştim içimden. “Bir şey istemem gayrı. Hayatta kalayım yeter.” Ankara’nın umrunda değildim. Bir nehir gibiydi o. Hep akıyordu. İnsanlar gelir geçerdi. Benden öncekiler, benden sonrakiler… Hep aynı hikâye. Ankara’dan gidenler. Ankara’yı özleyenler. Yine de geçtim Dost Kitabevi’nin önünden. Yine de dinledim müzik evinden sokağa taşan o türküyü. O kitap okuyan kadın heykelinin önünde durdum. Bir banka oturdum.

Bazen insan, kalbinin en derin köşesinde sakladığı umutlara, inandığı duygulara sıkı sıkıya tutunur. Saatlerce düşündüğün, geceleri uykusuz bırakan, gözlerinde canlandırdığın anlar… Hepsi, bir umut ışığı gibi görünür. Ama hayat, çoğu zaman bu ışığı söndürmekte ustadır. İnsan, en çok kendine inandığında hayal kırıklığına uğrar; çünkü en çok güvenilen duygu, en savunmasız hâle gelir.

O an sanki hiç yaşanmamış da bir hayal gibi. Böylesine yabancı, böylesine eski. Sadece yüzümüzün çizgileri değil değişen, İnandıklarımız, "asla" dediğimiz o kalın duvarlar. ​Annemden ayrılmam, diye yemin eden, Şimdi uzak bir kıtada,en çok o arayıp sormuyor annesini.

​Bu söylem, yaşamın döngüselliğini, kırılganlığını ve kaçınılmaz sınırlarını görmezden gelen, yaşlanmayı ve ölümü inkar üzerine kurulu devasa bir endüstri yarattı. Bize, travmalarımızı tamamen yok etmenin, geçmişi silmenin ve hatta fiziksel sınırların üstesinden gelmenin mümkün olduğunu fısıldıyorlar. ​Peki, üretkenlik ve sonsuz pozitiflik üzerine kurulu bu döngü nereye varıyor? ​Ben, hayatın o kaçınılmaz son durağında, bir Yaşlı Bakım Evi'nde çalışıyorum. O kişisel gelişim motivasyonlarının, fiziksel gerçeklik karşısında gücünü yitirdiği noktaya her gün tanıklık ediyorum. Burası, yaşamın tüm güzelliği ve acısıyla bir arada yaşandığı yer.