Efsanevi kılıçların kalıcı cazibesi

Bu neslin sevilen fantastik destanı olan Buz ve Ateşin Şarkısı’na baktığımızda, belki de TV’deki karşılığı Game of Thrones aracılığıyla daha iyi tanınan yazar George RR Martin’in edebiyatın bıçak dolu kanonundaki meşaleyi hevesle ele aldığını görüyoruz. Martin, Ned Stark’ın dev büyük kılıcı Buz’dan kehanet edilen alevli Işık Getiren’e kadar, hayranlarına takıntılı olacakları gerçek bir kılıç fırtınası sağladı. Şimdi sekizinci ve son seri hızla yaklaşırken, daha dikkat çekici bıçakların bazılarının gelecek savaşlarda çok önemli bir rol oynayacağına inanmak için iyi bir neden var.

Zeki Game of Thrones hayranlarının zaten bildiği gibi, dizi boyunca gösterilen sayısız kılıç varken, sadece bir avuç dolusu bir isim verilecek kadar önemli kabul ediliyor. Jon Snow’un Longclaw’sı, Brienne of Tarth’s Oathkeeper ve Samwell Tarly’s Heartsbane gibi Valyrian Steel’in Blades serisi, zarif dövme, sonsuz keskin kenarları ve statü sembolleri olarak işlevleriyle öne çıktı. Görünüşte gereksiz bir ayrıntı olsa da, göstericiler bu bıçakların dizi boyunca her zaman el değiştirdiğini belirtmek için özel bir noktaya değindiler; bazıları eritildi ve yeniden dövüldü, çalındı ​​veya sadakat belirteci olarak verildi. Valyrian çeliği, Beyaz Yürüyüşçüleri öldürebilen birkaç maddeden biri olduğu için , ondan yapılmış bir bıçağı kimin izlediğini takip ediyor. Ölümsüz orduları nihayet Duvar’ı aşıp Westeros halkına karşı kutsal olmayan kampanyalarına başladıkları için son sezonda yeni bir ağırbaşlılık kazandı.

Basitçe daha fazla Valyrian çeliğini dövmek mantıklı görünse de, bu bıçakların dövme yöntemleri, Atlantis’in boğulmasını anımsatan gizemli bir kıyamet olay olan Doom of Valyria’nın ardından maalesef kayboldu. Martin, türün tipik mecazlarına meydan okumasıyla övgü alsa da, Valyrian çeliğinin zaman içinde kaybolmasının mistik sırları, uzun süredir devam eden arkaik mitolojilere geri dönüyor.

Eski çağlara olan eğilim, geçmiş çağların kalıntılarının günümüzdekilerden daha üstün olduğu inancı, epik edebiyatta uzun zamandır yinelenen bir tema olmuştur. Yüzüklerin Efendisi serisinde JRR Tolkien, en iyi kılıçların (Narsil, Sting ve Glamdring) hikayenin ana olaylarından binlerce yıl önce Birinci Çağ Elfleri tarafından yapıldığını açıkça ortaya koyuyor.

Ancak trend orada başlamıyor. İngiliz dilinin en eski eserlerinden biri olan Beowulf’a dönersek, aynı kongre iş başında görülebilir. Beowulf, Grendel’in canavarca annesine karşı olan doruk noktasına ulaşan savaşta, aksi halde geçirimsiz postunu ancak duvarda asılı bulduğu eski bir kılıç yardımıyla kesebildiğini fark eder. Kılıcın kabzası daha sonra değerlendirildiğinde, gravürlerinin, bir “devler” ırkının şiddetli bir sel tarafından yok edildiği bir zamana dayandığını öğreniyoruz.

Öyleyse neden eski olan her şeye bu kadar düşkün? Kılıç dövme tekniklerinin zamanla gelişerek daha yeni bıçakları daha iyi hale getirmesi beklenmez mi? Neden bu destanların birçoğu antik kalıntıları günümüzdeki emsallerinden çok daha üstün olarak tasvir ediyor? Cevap Anglo-Sakson tarihinde yatıyor olabilir.

Kılıçlar ve durum

Roma’nın çöküşünden sonra, Anglo-Saksonlar kendilerini imparatorluğun eski ihtişamının kalıntılarıyla dolu bir dünyada yaşarken buldular. Eski İngilizce metinlerinde, erken dönem Anglo-Sakson yazarları bu muhteşem kalıntılara genellikle euld enta geweorc veya ‘devlerin eski eseri’ olarak atıfta bulundular .

Bu eski kılıçların üstünlüğü, eski zamanların medeniyet ilerledikçe küçülen bir sihirle dolu olduğu algısını yansıtıyor; zamanla kaybedilen efsanevi bir dünyanın kanıtı olarak hizmet eden kalıntılardır. Westeros sakinleri, Valyria kalıntılarını tıpkı Anglosaksonların Roma kalıntılarına baktığı şekilde görüyorlar.

Bununla birlikte, bir kılıcın zamana dayanma yeteneği yalnızca efsanevi bir gelenek değildir. Mızraklar ve baltalar gibi daha kaba silahlarla karşılaştırıldığında, kılıçlar genellikle onları dövmek için daha yetenekli bir demirci gerektirir, bu da genellikle uzun süre dayanacak şekilde üretildikleri anlamına gelir. Kılıçlar, üretilmesi daha pahalı olmasının yanı sıra, düzgün bir şekilde kullanmak için daha fazla eğitim gerektiriyordu; bu, genellikle daha yüksek askeri rütbeler veya yüksek bir sosyal sınıfınkiler için ayrıldığı anlamına geliyordu.

Sonuç, kişinin kılıcı ve statüsünün ayrılmaz bir şekilde bağlantılı olmasıydı. Ve edebiyatta da böyleydi: Kral Arthur’un kılıcı taştan çizmesi onu Britanya’nın gerçek kralı olarak işaretledi. Harry Potter ve Neville Longbottom’un Seçmen Şapkasından Godric Gryffindor’un kılıcını üretme yetenekleri onları ‘gerçek Gryffindorlar’ olarak tanımlar. Bu kılıçların kendilerine ait zihinleri olma eğilimindedir, yalnızca kendilerini, onları taşıyacak kadar değerli olanlara sunmayı seçerler.

Bıçak kenarında

Giriş: Lightbringer, Game of Thrones’in en gizemli ve yakalanması zor efsanevi bıçağı. Son seride, Lightbringer kritik bir rol oynayacak çünkü görünüşü Game of Thrones’un kehanet edilen kahramanı olan ‘Vaat Edilen Prens’i, tıpkı taştaki kılıcın Arthur’u tanımladığı gibi tanımlayacak. Beş kitap ve yedi dizi boyunca göze çarpan bir şekilde eksik kalsa da, onu Westeros’un gerçekleri tarafından alevden çekilecek yanan bir kılıç olarak tanımlayan Kızıl Rahibe Melisandre aracılığıyla bıçak hakkında çok şey öğrenmeyi başardık. kahraman.

Lightbringer’ın bir ateş kılıcı olacağı fikri daha da derin bir kinaye katıyor. İncil kadar eski kaynaklardan gelen masallarda alevli kılıçların geçtiğini gördük; Adem ve Havva cennetten kovulduktan sonra, Cennet kapıları alevli bir kılıç sallayan bir melek tarafından korunur. Ateş kılıcı mitolojilerde yeniden ortaya çıktı, o zamandan beri, Işık Getiren’e en çok benzeyen, belki de ortaçağ Gal geleneklerinden gelen bıçak Dyrnwyn , ancak gerçek sahibi tarafından sıkıldığında göz kamaştırıcı bir ekranda tutuşması efsane oldu. Lightbringer bu özel kuralı takip edecekse, belki de onu ekranda görmüştük – ama henüz gerçek sahibinin elinde değil.

Her durumda, bir ateş kılıcı salt statüden daha fazlasını, ancak ilahi bir kuvvet tarafından aşılanmış bir gücü ifade eder. Böyle bir kılıcı kullanmak, savaşçının bir tanrı tarafından desteklendiğini gösterir. Işık Getiren bir istisna değildir, çünkü gerçek sahibinin Işığın Efendisi R’hllor’dan seçilmiş kişi olacağını varsayabiliriz.

İster statüye bağlılığı, uzun zaman önce dinlemesi veya ilahi olanın temsili nedeniyle olsun, kılıç, insanlığın en değerli sembollerinden biri olarak varlığını sürdürmeyi başardı. Şimdi bile kılıçların gerçek dünyadaki kullanımı azalmış olsa da, hala uzak diyarlarda bir kılıç alıp canavarları öldüren cesur kahramanların hikayelerine akın ediyoruz. Dahası, Game of Thrones gibi modern hikayelerin kılıçları, binlerce yıl önce yazılmış olanların aynı mistik özellikleriyle bizi hala büyülüyor. Tıpkı Joseph Campbell’ın birçok yüzü olan tek bir kahraman olduğunu savunduğu gibi, belki de birçok kabzası olan tek bir kılıç vardır – yüzyıllar sonra tekrar tekrar bize girmeye mahkum olan tek bir kılıç.