Son Kiraz Çiçeği

1

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Son Kiraz Çiçeği

Livaneli’nin sesi dolarken odaya,

yorgun argın sustum.

İşten gelmişim;

hayatın o bitimsiz rutini

beni benden alıp

bir köşeye fırlatmış gibi.

Anladım o an:

son ağladığım gün,

aşkın o yavaş, o sıcak rengi

çekilip gitmiş.

Ben onu öptüm…

Baharın koynunda açan

bir kiraz çiçeği gibi,

taze bir tomurcuğun ürkekliğiyle öptüm.

Ama yalnız onu değil;

masmavi göğü, kara toprağı,

ağlamaktan buğulanan o canım cam kenarlarını,

geceleri sığınıp derdimi anlattığım

o balkonları da…

Hepsini, her şeyi

son kez öptüm.

Sanırım hepimiz o gün öldük,

o kiraz dalı kırıldığı an.

Ve ertesi sabah

yepyeni, buz gibi bir düzene uyandık.

Daha yaşlı bir sabaha,

daha hızlı, daha hissiz bir zamana…

Acımanın yasaklandığı,

her şeyin çarçabuk geçiştirildiği

o garip boyuta.

Artık aşklar yok orada;

yalnızca hıza yetişen adımlar var.

Ve biz,

o sıcak, sade dünyadan kopup gelenler,

şimdi bu yeni boyutta

ceplerinde paslı bir özlem taşıyan,

hayatın anlamını arayan

gölgeleriz.

Sustu işte…

Ne kiraz çiçeği kaldı,

ne o balkonlar.

Sadece Zülfü’nün sesi

ve benim,

yavaş yavaş kaybolan

o eski halim.

Meltem Yalçın

#Şiir

#zaman

#aşk

#gençlik

#yaşlılık

#rutin

#unutulmuşluk