Her Şey Yolunda

1

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Her gün aynı markete giderim.

Benim için bu, sadece bir alışveriş değildir; hayatın rayında gittiğinin sessiz bir işaretidir.

Rafların arasında ağır ağır dolaşırım.

Yoğurdun en tazesini seçer, yanına bir iki meyve iliştiririm.

Belki bir tatlı, belki tuzlu bir atıştırmalık…

İndirimli ürünlerin üzerindeki yazıları, bir dost mektubu okur gibi yavaşça incelerim.

Acele etmeden.

Zaten acelem yoktur.

Kimine göre sıkıcı gelebilir bu tekdüzelik.

Ama benim için büyük bir zaferdir bu.

Yeni bir acı gelmesin de,

varsın hayat biraz durağan olsun.

Kötü haberlerin uğramadığı her gün,

aslında gizli bir bayramdır.

Elimde poşetlerle eve dönerken başımı kaldırıp apartmanlara bakarım.

Her pencere, başka bir hikâyenin ışığıyla yanar.

Bir üst katta tencerenin kapağı tıkırdar,

yan binada bir çocuk babasına gününü anlatır.

Sesler birbirine karışır.

Sokağın kendi halinde, küçük bir huzur senfonisi oluşur.

Herkes kendi evinde,

kendi küçük dertleri ve büyük umutlarıyla akşamı karşılar.

Hayatın devam ettiğini bilmek,

bu sıradanlığın bir parçası olmak…

İnsanın içini ısıtır.

Mutfağıma girerim.

Her şey yerli yerindedir.

Bulaşıklar yıkanmış,

o meşhur sarı bezim yine musluğun kenarındadır.

Kombinin yanındaki küçük masama geçerim.

Kahvemi koyarım.

Balkon kapısını aralarım.

İçeriye, güneşle karışık tatlı bir serinlik dolar.

Dışarıdan gelen insan sesleri…

Uzakta bir araba kornası…

Komşunun terliğinin zeminde çıkardığı o hafif tık tık…

Hayat oradadır.

Akıp gidiyordur.

Benim evimde suyum var.

Ocağımda yemeğim.

Telefonun ucunda sevdiklerimin sesi.

İşte bütün servetim bu.

Sessiz.

Sakin.

Güvenli.

Tek bir şey olmasın yeter:

kötü bir haber.

Varsın hayat böyle kalsın.

Biraz sıradan.

Biraz aynı.

Çünkü bazen

insanı ayakta tutan şey

tam da budur:

değişmeyen bir günün huzuru.