Eskiden Çok Ciddiye Alırdım

1

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Eskiden Çok Ciddiye Alırdım

Eskiden çok ciddiye alırdım her şeyi,

Kelimeleri, yolları ve bitmeyecek sanılan aşkları.

Annem beni dışarı gönderdiğinde

kırılmayan bir gururla yürürdüm duvar kenarlarından,

dikkatli…

Gözüm arabalarda, aklım dünyanın ağırlığında.

Annemin elinden aldığım o yumurtalı ekmeği

dökmeden, düşürmeden babama götürmek,

dünyanın en mühim vazifesiydi benim için.

Sonra bir gün döndüm arkamı o koca kalabalığa.

Baktım, milyarlarca insan gelmiş benden önce,

milyarlarcası da sırasını bekliyor

hayal kırıklıklarının.

Bir el bulamadım tutacak,

bir göz bulamadım sığınacak.

Vazgeçtim o büyük ciddiyetten.

Yoruldum

ve usulca bıraktım yüklerimi.

Ama bak, yine bahar geldi işte.

Pazar torbalarından yayılan o taze koku,

biberin yeşili, domatesin kırmızısı,

hele o can erikleri, kirazlar, yeni dünyalar…

Yine doldurdu mutfağın ortasını,

çiçekli bir ağacın gölgesi gibi

serildi odaya.

Anladım ki hayat büyük kavgalarda değilmiş;

özenle taşınan bir parça ekmekte,

ve o taze meyvelerin kokusunda

saklıymış anlam.

Dünya dönüyor,

varsın eskisi kadar acıtmasın canımızı.

Bazı şeyler eksik kalsın,

bazı insanlar yarım hatırlansın.

Yine de bir mutfak ışığında,

bir bahar sabahında,

insan içinden usulca

affedebiliyormuş hayatı.

Meğer yaşamak

her şeyi çözmek değilmiş;

biraz eksik, biraz yorgun, biraz kırgın,

ama hâlâ kiraz mevsimini sevecek kadar

insan kalabilmekmiş.

Meltem Yalçın

#bahar

#yük