Girdabın İçindekilere ve Bir El Arayanlara: Sakin Bir Kayanın Üstünden
Merhaba güzelim, canım, heyecanla ya da korkuyla hayatın başında duranım…
Gençlik yıllarının sonuna gelmiş; hayatın o amansız girdaplarından, hırçın dalgalarından ve kör kuyularından sağ çıkmış biri olarak bir diyeceğim var. Şimdi dalgaların vurduğu yüksek bir kayanın üstünde, arkamda bıraktığım fırtınayı seyrederek sakin sakin nefes alıyorum. Bu yazı; şu an o girdabın tam ortasında boğulanlara, oraya doğru sürüklenenlere ya da karanlıkta tutunacak bir el arayıp da bulamayarak “Yaşayamıyorum” diye feryat edenlere bir ithaftır. Aklımdan sırasız akan, kalbimden süzülen bu sözler yaralarınıza üflesin diye…
Bir insan “Yaşayamıyorum” dediğinde, aslında bu dünyayla, yeryüzüyle olan uyumu kesilmiştir. Toprağa ait hissedemez kendini. Çünkü doğanın gereği olan, ruhun en temel ihtiyaçları —sevgi, güven, değer görmek— elinden alınmıştır. Bu dünya, bu insanlar ona yarın için tek bir güven kırıntısı bile vermiyordur artık.
Hayat böyledir işte; canından çok sevdiğin insan birdenbire değişiverir. Hayatta en çok güvendiğin işin, sığındığın evin, kazandığın paran bir anda tepetaklak olur. Kalbin ortadan ikiye yarılır ve ruhun, adına “ruhun karanlık gecesi” dedikleri o dipsiz kuyuya düşer.
O karanlıkta ne uyuyabilirsin ne uyanık kalabilirsin. Ne yiyebilirsin ne içebilirsin. Sadece kalbin yanar; kelimeler dilinden kaçar, seni terk eder. Ruhun, zihnin, bedenin paramparçadır. O an hiçbir şey, hiçbir süslü söz seni sakinleştirmeye yetmez. Seni o dünyada tutacak, bırakmayacak tek şey zamandır; bir de sana şefkatle uzanacak baba bir el, sarılacak bir ruhtur.
Kendine Sarıl, Kalbini Okşa
Sesimi duyuyorsan gel, buradayım… Hayatta her şey ama her şey insan içindir.
Zamana bırak kendini. Git ve şimdi kendi kollarına sarıl. Kalbini sev, kalbini okşa.
Belki hayatın sert bir döngüsündesin; belki menopozda, belki andropozdasın. Belki hormonların değişiyor, belki bağırsak-mide florandaki bakteri ekosisteminde bir dengesizlik var, belki de tiroitlerinde, metabolizmanda, yani kendi içindeki evrende bir tutarsızlık yaşıyorsun. hepsi mümkün…
İnsan kırılıyor, evet. Ama benim asıl sitemim, asıl kızgınlığım insanlara değil. Benim sitemim, bana bu acıları layık gören o büyük güce, o her şeyin üstündeki sisteme… En çok güvendiğim o büyük irade, nasıl yapar da bu kadar acıyı dünyaya salar? Nasıl izin verir bir karıncanın suda boğulmasına, evine gitmek isteyen bir canın yolda yok olmasına? Asıl sitemim O’nadır…
Yoksa insana kızmıyorum; bilirim ki gün gelir insan çiğlik yapar. Ben bile birinden gitmişimdir mutlaka, birilerini kırmışımdır bilmeden.
O yüzden bırak; giden gitsin, tutma. Para mı gitti, ev mi yıkıldı? Bırak. Bir gün sen de çıkacaksın o girdaplardan; o boğulmalar, o karanlık çukurlar elbet bitecek. O hayal kırıklıkları, ölenler, kaybolanlar, terk edenler… Hepsi bir gün nihayete erecek.
Geleceğe Doğru Bir Bakış
Bir gün gelecek, dünyada bir tek sen kalacaksın. Yaşalanacaksın; elinde bir bastonla, bir bankta sakince oturacaksın. Tanıdığın, sevdiğin, canını yakan birçok kişi çoktan ölmüş, bu dünyadan göçmüş olacak. Sokaktan geçen yeni insanlar, gençler seni görmeyecek bile; onlar kendi hayat mücadelelerini yaşarken, sen sadece sakince oturup izleyeceksin.
Ve o an anlayacaksın her şeyi…
Bir zamanlar annenin kucağında, o sıcacık güvenle başlayan doğumu…
Ve şimdi, yanında artık annen yokken, o sakin bankta seni sessizce bekleyen o büyük ve kaçınılmaz yaşlılığı.
Doğanın kanunu bu, hepimiz için geçerli.
Girdabın içindeki güzel ruh;
Hepsi geçecek. O kayanın üstüne sen de oturacaksın. Sadece nefes al, zamana bırak ve o kırık kalbini şefkatle okşamaktan vazgeçme.
Bir daha asla gelmeyecek günler var… Ne kadar istesen de geri dönmeyecek zamanlar. Bir daha o mavi camekânın kapısı çalınmayacak mesela. Babanın kucağında koca bir karpuzla içeri girdiği, çocuklarına Bakkalcı Bayram Amca’dan kocaman bir kutu gofret aldığı o akşamlar… Bir daha olmayacak. Kasketinin kenarı yağ lekesi olmuş, pantolonu motor yağıyla kirlenmiş hâliyle babanın… Zamanın sonsuz sandığın, akşamın hiç gelmeyecek gibi hissettirdiği o çocukluk… Bir daha yaşanmayacak. O insanlara duyulan sebepsiz güven, bir kapının önünde saatlerce süren sohbetler, çayın hep taze olduğu, kimsenin kimseye rol yapmadığı o sıcaklık… O samimiyet… Bir daha kurulmayacak. O oya örnekleri dolaşmayacak artık elden ele. O eski montlardan yapılan minderler soba kenarlarına konulmayacak. O soba, küçük bir çıra ateşiyle tutuşmayacak. Elinde bastonlarıyla, ağrıyan dizleriyle gelen büyük yengeler… Hiçbiri gelmeyecek artık. Annemin kızdığı, babamın bir türlü yaptıramadığı o banyo fayansları bile… Artık olmayacak. Hayatın içindeki o küçük detaylar vardı ya… Kimsenin fark etmeden yaşadığı ama yıllar sonra kalbe oturan… İşte onlar da artık yok. Ve kabul et… Bunların hiçbiri geri gelmeyecek. Ve Şimdi… Bu Çağın Gereği Şimdi… unut o soba dumanı kokan, ama bir o kadar da özgür ve ruhu olan günleri. Bu çağ başka bir şey istiyor senden. Git… o kusursuz görünen ama ruhu eksik minimalist evlerden birini kur. Duvarların eskisi gibi konuşmaz belki, ama fotoğraflar güzel çıkar. Akşam eve gelince tavuk göğsünü pişir, proteinini al, sporuna git. Bedenin bu çağa uyum sağlasın, ruhun ne yaparsa yapsın. Hayatını sadeleştir. Az eşya, az insan, az yük… Modern yalnız bir düzen kur ki kalabalığın içinde kaybolmayasın. Bol bol telefonuna bak ki o kaybolan şeylerin boşluğunu fark etmeyesin. Yağan yağmura aldırma. Dışarıdaki hayata da çok yaklaşma. Kahve makinesini çalıştır… o mekanik sesin içinde bir zamanlar gerçekten yaşadığın hayatın yerine geçen sessizliği dinle. Çünkü artık o kasketli babanın sesi yok. O kapı yok. O akşam yok. Ve bu çağda sana düşen… unutmak değil— alışmak. Yavaş yavaş. Sessizce. İçinden bir şey eksilerek.
Çünkü bu çağın en büyük başarısı, sana neyi kaybettiğini unutturması değil; kaybettiğin şeyin yerine koyduğun plastik mutluluklara seni ikna etmesidir. Şimdi ışıkları söndür, telefonunun mavi ışığında kaybol ve o hiç gelmeyecek akşamların yasını, fark etmeden tutmaya devam et.”
13:11
News
