YARA

Unutulmuş biriyim senden

Bütün günlerden habersiz geliyorum

Var mıyım, yok muyum çılgınlığında

Anlaşılmaz bir yerinden tutmaktayım sonsuzluğu

Doğarken bilinmeden

Ve ölürken unutulup giderek

Bu duyarsız yüzyılın hengamesine düşmüşken gariplik içinde

Unutulmuş biriyim evlerden

Yurdum güneş ocağı

Vatanım kabristan konağı

Uzağım, firakım sevginin türlüsünden

Ve hayat özlemiyle geçiyorum yüreğimdeki kıraç ovaları

Yeni yeni insanlar tanıyorum

Yüreğim ki sensizliğin atlasında mahcubiyetiyle açan bir çiçek

Düşündeyim gözlerinin

Mavi uykularından sana kapanan solgun yüreğimle

Unutmak kelimesine kinim var

Hatırlamak kelimesine derin hürmetim

Aşktan açılıyor gönül kapılarım varlığının unutulmaz hatırasına

Ev demeye dilim varmıyor dünya zindanına içinde sen yoksan…  

Erkan Eren