Kuşlar Aynı Kuşlar Değil

Aynı Kuşlar Değil Bir anda düşündüm… Kuşlar da değişiyor. Oysa ben, çocukluğumdan beri aynı kuşlar uçuyor sanırdım gökyüzünde. Sanki beni tanıyorlar, hayatıma tanıklık ediyorlar, benimle birlikte büyüyorlar… Değilmiş. Hepsi birbirine benziyor sadece. Aynı gökyüzünü paylaşıyorlar, ama aynı değiller. Geçen gün canım ıhlamur istedi. Aradım… bulamadım. Tam vazgeçmiştim ki bir dükkânda karşıma çıktı. Sevindim. Üç paket aldım. Eve geldim, demledim… Ama tadı bildiğim gibi değildi. Eskiden soba üzerinde kaynardı gün boyu, bazen iki gün. Üstünde su çekerler, yavaş yavaş ısınan bir hayat olurdu. Çay içilirdi normalde, ama annem derdi ki: “İç, bu boğaza iyi gelir.” Çay pahalıydı, ıhlamur bahçedendi. Çok uzun yıllar oldu. İçerken bir şeyleri hatırlamak istedim. Ama anılar eski bir çeyiz sandığı gibiydi; oymalı, kapalı, kilitli. Üstüne yorganlar, döşekler konmuş, kaldırılmış, bir daha bulunamamış. Ben de ne söylemek istediğimi bir yerde kaybettim. Zaman, kuşları, tadı, kokuyu alıp götürürken, ben o sandığın başında durup neyi özlediğimi anlamaya çalıştım. Ve anladım ki: Ben ıhlamurun tadını değil, o tadın içindeki hayatı özlemişim. Zaman, sadece hatıraları değil, hatırlayanı da değiştiriyor. Meltem Yalçın #zaman #ıhlamur #hatıralar #kuşlar #Şiir #kitap