Doç. Dr. Yeliz Yeşil ile Röportaj
Akademisyen · Yazar
Sunuş
Hocam, Edebiyat Kulisi’ne hoş geldiniz. Akademik kariyerinizi yazarlıkla buluşturan çok yönlü bir isimsiniz. Sizi tanıyan ve henüz tanımayan okuyucularımız için kendinizi kısaca tanıtır mısınız?
Sunuş – Kendinizi kısaca tanıtır mısınız?
Ben Doç. Dr. Yeliz Yeşil. Trakya Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri Bölümünde görev yapıyorum. Bilecik Üniversitesi Söğüt MYO ve Trakya Üniversite’sinde toplam 19 yıl çalıştım. Daha önce dezavantajlı okullarda vekil öğretmenlikler yapmıştım ilkokul,ortaokul ve liselerde... Özel sektörde de çalıştım ve sonradan akademisyen olmaya karar verdim.
Lisans eğitimimi Hacettepe Üniversitesi Kamu Yönetimi Bölümünde, yüksek lisansımı Orta Doğu Teknik Üniversitesi Eğitim Bilimleri Bölümünde İnsan Kaynaklarının Eğitimde Geliştirilmesi alanında, doktoramı ise Sakarya Üniversitesi Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri alanında tamamladım. Akademik çalışmalarımın merkezinde insan, eğitim, çalışma hayatı ve toplumsal gelişim bulunuyor.
İnsan kaynakları, eğitim ve geliştirme, kariyer planlama, kadın çalışmaları, kadın girişimciliği ve dezavantajlı grupların istihdamı gibi alanlarda araştırmalar yürütüyorum. Akademisyen kimliğimin yanında, farklı yaş gruplarına yönelik kitaplar yazıyor; öğrenciler, gençler, kadınlar ve dezavantajlı gruplarla buluşan eğitim ve sosyal sorumluluk çalışmalarına önem veriyorum. Benim için akademik bilginin asıl değeri, hayatın içinde karşılık bulması ve toplumsal faydaya dönüşmesidir.Türkiye’de ilk defa ilkokuldan emekliliğe kariyer planlama kitap serisini yazan kişi benim.Bu alanda Azerbaycan’dan da ödül aldım.
1. Akademiden Yazarlığa Uzanan Yolculuk
Kamu yönetimi, eğitim bilimleri, insan kaynakları ve çalışma ekonomisi gibi birbirinden farklı alanlarda akademik çalışmalar yürüttünüz. Bu çok yönlü birikim yazarlık serüveninizi nasıl şekillendirdi? Kitap yazma fikri sizde ilk kez ne zaman ve hangi ihtiyaçtan doğdu?
Akademik yolculuğum boyunca kamu yönetiminden eğitim bilimlerine, insan kaynaklarından çalışma ekonomisine uzanan farklı alanlarda eğitim aldım ve çalışmalar yürüttüm. Bu alanlar ilk bakışta birbirinden ayrı gibi görünse de hepsinin ortak noktasında insan ve insanın potansiyelini geliştirme düşüncesi var. İş hayatında eğitim ve geliştirmenin örgütsel bağlılıkla ilişkisini incelediğim doktora çalışmamdan kadınların istihdamına, dezavantajlı gruplardan kariyer planlamasına kadar uzanan araştırmalarım, bana bilginin yalnızca akademik çevrelerde kalmasının yeterli olmadığını gösterdi.
Kitap yazma isteğim de akademik birikimi daha geniş kitlelerle paylaşma ihtiyacından beslendi. Bir konuyu araştırmak kadar, o konuda üretilen bilgiyi anlaşılır, yol gösterici ve günlük hayatta kullanılabilir bir dille aktarabilmenin de önemli olduğuna inanıyorum. Bu nedenle zaman içinde akademik çalışmalarımın yanı sıra öğrencilere, gençlere, çalışanlara ve farklı toplumsal gruplara hitap eden kitaplar ve el kitapçıkları hazırlamaya yöneldim.
- Akademik makale yazmakla kitap yazmak arasındaki en belirgin fark sizce nedir; dilinizi ve okuyucuya yaklaşımınızı nasıl değiştirmeniz gerekti?
Akademik makalede araştırma sorusu, yöntem, kavramsal çerçeve ve bilimsel tartışma ön plandadır. Dil daha teknik, yapı daha sınırlı ve hedef kitle çoğunlukla alanın araştırmacılarıdır. Kitapta ise okurla daha uzun soluklu bir ilişki kurarsınız. Konuyu yalnızca açıklamak değil, okurun kendi yaşamıyla bağlantı kurmasını sağlamak istersiniz. Bu nedenle kitap yazarken kavramları sadeleştirmeye, örneklerden yararlanmaya ve okuyucunun ihtiyaçlarını gözetmeye çalışıyorum. Ancak sade anlatım, bilimsel temelden uzaklaşmak anlamına gelmemeli. Benim için önemli olan, bilimsel doğruluğu korurken anlaşılır olabilmek.
- İlk kitabınızın ortaya çıkış hikâyesini ve o dönemde yaşadığınız en büyük zorluğu bizimle paylaşır mısınız?
Özgeçmişimde kitap olarak yer alan ilk çalışmalarım arasında, doktora araştırmamın temelini oluşturan “KOBİ’lerde Eğitim ve Geliştirmenin Örgütsel Bağlılıkla İlişkisi: Çerkezköy Organize Sanayi Bölgesi’nde Bir Araştırma” başlıklı çalışma bulunuyor. Bu eser, araştırma sürecinde elde ettiğim akademik birikimi kitap formatında paylaşma imkânı verdi. Akademik araştırmanın kapsamını koruyarak okura ulaşabilecek bir anlatı kurmak, kitaplaştırma sürecinin önemli aşamalarından biriydi. Daha sonraki kitaplarımda ise farklı hedef kitlelerin ihtiyaçlarına göre dili ve anlatım biçimini çeşitlendirmeye çalıştım. Benim için en önemli öğrenme, her kitabın hem konuya hem de okuyucuya yeniden odaklanmayı gerektirmesiydi.
2. Eğitim ve Kariyer Planlaması
Farklı yaş gruplarına hitap eden, öğrencilerin kariyer planlamasına yönelik eserleriniz bulunuyor. Günümüz eğitim sisteminde gençlerin meslek seçimi ve gelecek planlaması konusunda en çok ihtiyaç duydukları rehberlik sizce nedir? Aileler ve eğitimciler bu süreçte nasıl bir rol üstlenmeli?
Gençlerin bugün en çok ihtiyaç duyduğu şey, kendilerini tanımalarına ve seçenekleri doğru değerlendirmelerine yardımcı olacak nitelikli rehberliktir. Meslek seçimi yalnızca popüler meslekleri takip etmek ya da yüksek gelir beklentisiyle karar vermek değildir. İlgi alanlarını, yetenekleri, değerleri, kişilik özelliklerini ve yaşamdan beklentileri birlikte değerlendirmek gerekir. Gençler farklı meslekleri tanımalı, iş dünyasındaki değişimi izlemeli ve kendilerini geliştirecek deneyimlere açık olmalıdır.
Ailelerin görevi çocukları kendi gerçekleştiremedikleri hayallere yönlendirmek değil, onların kendilerini keşfetmelerine destek olmaktır. Eğitimciler ise yalnızca bilgi aktaran değil, öğrencinin güçlü yönlerini fark etmesine ve seçeneklerini araştırmasına yardımcı olan rehberler olmalıdır. Kariyer planlaması bir defada verilen kesin bir karar değil; kişinin kendini tanıdıkça ve koşullar değiştikçe güncellediği bir yol haritasıdır.
- Gençlerin kariyer seçiminde en sık düştüğü yanlışlar nelerdir; ailelerin iyi niyetli ama yanlış yönlendirmeleri nelerdir?
En sık karşılaştığımız hatalardan biri, meslek seçimini yalnızca sınav puanına, çevrenin beklentisine veya mesleğin bugünkü popülerliğine göre yapmaktır. Bir başka hata da kişinin kendi ilgi ve yeteneklerini yeterince tanımadan karar vermesidir. Gençler bazen tek bir mesleği başarıya giden tek yol olarak görebiliyor; oysa aynı ilgi ve beceriler farklı mesleklerde karşılık bulabilir.
Aileler de çoğu zaman çocuklarını koruma ve güvence sağlama isteğiyle belirli mesleklere yönlendirebiliyor. “İş garantisi var”, “herkes bu bölümü seçiyor” ya da “bizim ailede bu meslek tercih edilir” gibi düşünceler, çocuğun bireysel özelliklerinin önüne geçmemeli. Ailelerin gençleri dinlemesi, farklı meslekleri birlikte araştırması ve karar sürecinde baskı yerine destek sunması çok daha sağlıklı.
- Hızla değişen meslekler ve yapay zekâ çağında “kariyer planı” kavramı nasıl yeniden tanımlanmalı?
Yapay zekâ ve dijitalleşme bazı işleri dönüştürüyor, bazı görevleri otomatikleştiriyor ve yeni meslek alanları ortaya çıkarıyor. Bu nedenle kariyer planını bir kez yapılıp değişmeden kalacak bir tercih olarak görmemeliyiz. Artık önemli olan, belirli bir mesleğin adını seçmenin yanı sıra yaşam boyu öğrenme becerisi kazanmaktır. Dijital okuryazarlık, analitik düşünme, yaratıcılık, iletişim, ekip çalışması, problem çözme ve etik farkındalık giderek daha fazla önem kazanıyor.
Gençlere tavsiyem, teknolojiyi yalnızca kullanan değil, onu sorgulayabilen ve doğru amaçlarla kullanabilen bireyler olmalarıdır. Yapay zekâyı bir rakip olarak görmek yerine, insanın yetkinliklerini destekleyen bir araç olarak değerlendirmek gerekir. Geleceğin kariyer planı esnek, güncellenebilir ve öğrenmeye açık olmalıdır.
3. Z Kuşağı ve Değişen Eğitim Anlayışı
Z kuşağının öğrenme alışkanlıkları, motivasyon kaynakları ve beklentileri önceki kuşaklardan belirgin biçimde ayrışıyor. Eğitimciler bu yeni nesli anlamak ve onlara ulaşmak için hangi yöntemleri geliştirmeli? Geleneksel eğitim anlayışı bu dönüşüme ne ölçüde ayak uydurabiliyor?
Öncelikle her kuşağı tek tip özelliklerle tanımlamaktan kaçınmalıyız. Bununla birlikte dijital araçlarla erken yaşta tanışan gençlerin bilgiye erişim, iletişim ve öğrenme beklentileri değişiyor. Eğitim ortamlarının da bu değişimi dikkate alması gerekiyor. Öğrenciyi pasif dinleyici konumunda bırakmayan; soru sormaya, araştırmaya, tartışmaya, üretmeye ve deneyim kazanmaya teşvik eden yöntemler daha etkili olabilir.
Geleneksel eğitimdeki sistematik bilgi aktarımının elbette önemli bir yeri var. Ancak bu yaklaşımın etkileşimli yöntemlerle desteklenmesi gerekiyor. Örnek olaylar, grup çalışmaları, proje temelli öğrenme, uygulamalar ve dijital içerikler öğrenme sürecini zenginleştirebilir. Teknolojiyi sınıfa taşımak tek başına yeterli değildir; önemli olan teknolojiyi pedagojik amaçla ve öğrencinin gelişimini destekleyecek biçimde kullanmaktır.
- Dijital ortamda büyüyen bir kuşağın dikkat, odaklanma ve motivasyon sorunlarına eğitimciler nasıl yaklaşmalı?
Gençleri yalnızca dikkatleri dağılıyor diye eleştirmek yerine, dikkatlerini hangi koşullarda daha iyi sürdürebildiklerini anlamaya çalışmalıyız. Öğrenme hedeflerini küçük ve ulaşılabilir adımlara bölmek, derslerde farklı etkinliklere yer vermek, öğrencinin aktif katılımını sağlamak ve düzenli geri bildirim sunmak motivasyonu destekler. Zaman yönetimi, planlı çalışma, dijital araçları bilinçli kullanma ve gerektiğinde dikkat dağıtıcı unsurlardan uzaklaşma becerileri de öğrencilere kazandırılmalıdır.
Motivasyon yalnızca ödül veya notla sağlanamaz. Öğrenci yaptığı çalışmanın anlamını gördüğünde, gelişimini fark ettiğinde ve çabasının karşılığında destekleyici geri bildirim aldığında daha güçlü bir öğrenme isteği geliştirebilir.
- Sınıfta öğretmen–öğrenci ilişkisinin “bilgiyi aktaran” rolden “yol gösteren” role evrilmesi sizce ne kadar mümkün?
Bence bu dönüşüm yalnızca mümkün değil, günümüz eğitiminde giderek daha gerekli. Bilgiye erişimin kolaylaştığı bir dönemde öğretmenin değeri, yalnızca bilgiyi aktarmasında değil; öğrencinin doğru bilgiye ulaşmasına, bilgiyi değerlendirmesine ve onu anlamlı biçimde kullanmasına rehberlik etmesinde yatıyor. Öğretmen, öğrencinin merakını canlı tutan, sorgulamasını teşvik eden ve güçlü yönlerini fark etmesine yardımcı olan bir yol arkadaşı olmalı. Bu yaklaşım öğretmenin rolünü azaltmaz; aksine daha kapsamlı ve değerli hâle getirir.
4. Kişisel Gelişime Farklı Bir Bakış
“Kişisel Gelişim Demişken” ve “Farklı Açılardan Kişisel Gelişim” adlı eserlerinizde konuyu farklı perspektiflerden ele alıyorsunuz. Sizce kişisel gelişim yalnızca bireysel başarı ve hedeflere ulaşmaktan mı ibarettir, yoksa insanın kendisini ve toplumu anlama çabasını da kapsar mı? Bir insanın gerçekten geliştiğini nasıl anlayabiliriz?
Kişisel gelişimi yalnızca daha başarılı olmak, daha çok kazanmak ya da belirlenen hedeflere ulaşmak şeklinde değerlendirmiyorum. Elbette hedef koymak ve ilerlemek önemlidir; ancak insanın kendisini tanıması, güçlü ve gelişime açık yönlerini kabul etmesi, başkalarını anlaması, sorumluluk alması ve topluma karşı duyarlılık geliştirmesi de kişisel gelişimin parçasıdır.
Bir insanın geliştiğini; olaylara daha geniş bir perspektiften bakabilmesinden, farklı görüşlere saygı duymasından, hatalarından öğrenebilmesinden ve ilişkilerinde daha yapıcı davranabilmesinden anlayabiliriz. Kişisel gelişim yalnızca bireyin kendisi için yaptığı bir yatırım değildir; kişinin çevresine ve topluma katkı sunma kapasitesini de artırmalıdır.
- Popüler kişisel gelişim literatürünün en çok eleştirilen yönleri sizce nelerdir; sizin yaklaşımınız bu literatürden nerede ayrışıyor?
Popüler kişisel gelişim yayınlarında zaman zaman çok kısa sürede büyük değişimler vaat edildiğini, başarı hikâyelerinin herkes için geçerli reçeteler gibi sunulduğunu görüyoruz. Oysa her bireyin yaşam koşulları, imkânları, sorumlulukları ve ihtiyaçları farklıdır. Herkese aynı formülü önermek gerçekçi değildir. Ayrıca kişisel gelişim, kişinin yaşadığı toplumsal ve ekonomik koşulları yok sayarak bütün sorumluluğu bireyin omuzlarına yüklememelidir.
“Kişisel Gelişim Demişken: Farklı Açılardan Kişisel Gelişim” başlıklı çalışmalarımda konuyu tek bir başarı reçetesine indirgemek yerine farklı perspektiflerden ele almaya çalışıyorum. Benim yaklaşımımda gelişim; farkındalık, emek, öğrenme, sabır, sosyal ilişkiler ve toplumsal duyarlılıkla birlikte düşünülmeli.
- Okuyucuların kişisel gelişim kitaplarından “hemen sonuç bekleme” eğilimine ne söylersiniz?
Bir kitap tek başına hayatımızı değiştirmez; fakat düşünme biçimimize yeni bir pencere açabilir. Okuduklarımızı günlük yaşamda küçük adımlarla uygulamaya başladığımızda değişim mümkün olur. Bu nedenle okuyuculara, bir kitabı bitirir bitirmez büyük sonuçlar beklemek yerine, kendileri için anlamlı buldukları bir öneriyi seçip düzenli biçimde denemelerini öneririm. Gelişim bir yarış değil, kişiye özgü ve süreklilik gerektiren bir yolculuktur.
5. Çalışma Hayatı ve Kuşaklar Arası Farklılıklar
İş hayatında Y ve Z kuşakları üzerine çalışmalarınız var. Günümüz çalışma yaşamında kuşaklar arasındaki beklenti ve değer farklılıkları nasıl yönetilmeli? Sizce geleceğin iş dünyasında başarılı olmanın en önemli koşulları neler olacak?
İş hayatında farklı kuşakların bir arada çalışması önemli bir deneyim ve aynı zamanda iyi yönetilmesi gereken bir süreçtir. Kuşakları kesin kalıplara yerleştirmek yerine, çalışanların bireysel beklentilerini, deneyimlerini ve güçlü yönlerini anlamak gerekir. Deneyim, kurumsal hafıza ve mesleki birikim ile teknolojiye yatkınlık, yenilikçilik ve farklı bakış açıları birbirini tamamlayabilir.
İşverenlerin açık iletişim kurması, adil ve şeffaf uygulamalar geliştirmesi, çalışanların gelişimini desteklemesi ve esnek çalışma ihtiyaçlarını dikkate alması önemlidir. Geleceğin iş dünyasında başarı; mesleki bilgi kadar öğrenme çevikliği, dijital yetkinlik, iletişim, iş birliği, etik sorumluluk ve değişime uyum sağlayabilme becerileriyle de belirlenecek.
- İşverenlerin genç çalışanlara yönelik en yaygın önyargıları nelerdir; bu önyargılar verimliliği nasıl etkiliyor?
Genç çalışanların yeterince sabırlı olmadığı, kurumsal bağlılık göstermediği, sık iş değiştirdiği veya yalnızca ücret ve hızlı yükselme beklentisi taşıdığı yönünde genellemelerle karşılaşabiliyoruz. Bu tür önyargılar, genç çalışanların potansiyelinin görülmesini ve kurumla sağlıklı bir bağ kurmasını zorlaştırabilir. Çalışan kendisine güvenilmediğini veya gelişim fırsatı sunulmadığını hissettiğinde motivasyonu ve kuruma bağlılığı olumsuz etkilenebilir.
İşverenler gençleri etiketlemek yerine beklentilerini açıkça konuşmalı, mentorluk ve eğitim imkânları sunmalı, performansı yaşa ya da kuşağa göre değil somut katkıya göre değerlendirmelidir. Genç çalışanların da sorumluluk alma, iş disiplini ve sürekli öğrenme konularında çaba göstermesi gerekir. Uyum karşılıklı bir süreçtir.
- Uzaktan ve esnek çalışma modelleri kuşaklar arası uyumu güçlendiriyor mu, zorlaştırıyor mu?
Uzaktan ve esnek çalışma modelleri tek başına uyumu ne güçlendirir ne de zorlaştırır; sonuç, nasıl tasarlandıklarına ve yönetildiklerine bağlıdır. Doğru uygulandığında çalışanların iş ve özel yaşam sorumluluklarını dengelemelerine, zamanlarını daha verimli kullanmalarına ve farklı ihtiyaçlarına uygun çalışma düzeni oluşturmalarına katkı sağlayabilir. Ancak iletişim eksikliği, ekipten kopma, görev ve performans beklentilerinin belirsizliği gibi sorunlar da ortaya çıkabilir.
Bu nedenle esneklik; açık görev tanımları, adil performans değerlendirmesi, düzenli iletişim ve ekip içi dayanışmayla desteklenmelidir. Kuşaklar arası uyumun anahtarı, herkese aynı çalışma biçimini dayatmak değil, kurumun ihtiyaçlarıyla çalışanların farklı beklentileri arasında dengeli çözümler geliştirmektir.
6. Kadınlar, Sosyal Politika ve Toplumsal Sorumluluk
“Kırsal Alanda Kadınlar” ve “Geçmişten Pandemiye Türkiye’de Kadın ve Eğitim” gibi eserlerinizde toplumsal meselelere de odaklanıyorsunuz. Türkiye’de kadınların eğitim, istihdam ve toplumsal yaşama katılımı önündeki en önemli engeller sizce nelerdir? Akademisyenler ve yazarlar bu sorunların çözümüne nasıl katkı sunabilir?
Kadınların eğitim ve istihdama katılımını etkileyen sorunlar birbirleriyle bağlantılıdır. Bakım sorumluluklarının çoğunlukla kadınların üzerinde olması, eğitim ve istihdam fırsatlarına erişimdeki eşitsizlikler, bölgesel farklılıklar, toplumsal cinsiyet kalıpları, iş yerindeki ayrımcılık ve güvencesiz çalışma koşulları bu sorunların başlıcaları arasında sayılabilir. Kırsal alanda yaşayan kadınlar açısından ulaşım, eğitim, finansman, teknoloji ve pazara erişim gibi konular da önem taşır.
Akademisyenlerin görevi bu sorunları bilimsel verilerle görünür kılmak, politika önerileri geliştirmek ve araştırma sonuçlarını toplumla paylaşmaktır. Yazarlar ise karmaşık toplumsal meseleleri daha geniş kitlelerin anlayabileceği bir dille gündeme taşıyabilir. Ben de çalışmalarımda kadın eğitimi, kadın istihdamı, kadın girişimciliği ve kırsal alanda kadınların güçlenmesi konularına yer veriyorum. Akademik üretimin toplumsal faydayla buluşmasını önemsiyorum.
- Kırsal kesimdeki kadınlar için en etkili ve uygulanabilir politika adımı sizce hangisidir?
Kırsal alandaki kadınlar için tek bir uygulamanın bütün sorunları çözmesini bekleyemeyiz. Ancak kadınların ekonomik olarak güçlenmesini sağlayacak eğitim, üretim, finansman ve pazara erişim olanaklarının birlikte sunulması çok önemli. Mesleki ve dijital beceri eğitimleri, kooperatiflerin desteklenmesi, girişimcilik danışmanlığı, uygun finansman mekanizmaları ve ürünlerin pazarlanmasına yönelik destekler birbirini tamamlamalıdır.
Özellikle kadınların mevcut bilgi ve üretim deneyimlerini dikkate alan, yerel ihtiyaçlara göre tasarlanmış programların daha kalıcı sonuçlar vereceğini düşünüyorum. Kadınları yalnızca yardım alan kişiler olarak değil, ekonomik ve toplumsal yaşamın aktif aktörleri olarak görmeliyiz.
- Pandemi dönemi kadınların eğitim ve çalışma hayatındaki konumunu nasıl etkiledi; kalıcı izleri nelerdir?
Pandemi dönemi, eğitim ve çalışma hayatında dijitalleşmeyi hızlandırırken mevcut eşitsizlikleri de daha görünür hâle getirdi. Uzaktan eğitim ve uzaktan çalışma bazı kesimler için yeni imkânlar oluşturdu; ancak dijital araçlara, internet erişimine ve uygun çalışma ortamına ulaşamayanlar açısından dezavantajlar ortaya çıktı. Ev içi bakım ve eğitim sorumluluklarının artması da pek çok kadın için iş ve aile yaşamını birlikte yürütmeyi zorlaştırdı.
Bu dönemin kalıcı izlerinden biri, dijital becerilerin ve esnek çalışma modellerinin öneminin daha fazla anlaşılması oldu. Bununla birlikte esnekliğin kadınların üzerindeki bakım yükünü kendiliğinden ortadan kaldırmadığını da gördük. Kalıcı ve adil çözümler için aile dostu politikalar, erişilebilir bakım hizmetleri, dijital eşitlik ve iş yerlerinde fırsat eşitliği birlikte ele alınmalı.
7. Geleceğe Bırakılan Eserler ve Yazarlık Hedefleri
Eğitimden kişisel gelişime, kariyer planlamasından sosyal politikaya uzanan geniş bir alanda eser verdiniz. Bugüne kadar kaleme aldığınız çalışmalar arasında sizin için özel bir yeri olan eser hangisidir ve neden? Önümüzdeki dönemde okuyucularla buluşturmayı planladığınız yeni çalışmalarınız ya da üzerinde durmak istediğiniz yeni konular var mı?
Her kitabımın farklı bir hikâyesi ve hedef kitlesi var. Bununla birlikte kariyer planlamasına yönelik kitaplarımın benim için ayrı bir yeri olduğunu söyleyebilirim. “Lise Öğrencileri İçin Kariyer Planlama Üzerine Tavsiyeler”, “Üniversitede Kariyer Planlama ve Üniversite Sonrası İş Yaşamına Hazırlanma” ve “İlkokul ve Ortaokullara Yönelik Kariyer Planlama Tavsiyeleri” başlıklı çalışmalarım, gençlerin erken yaşlardan itibaren kendilerini tanımalarına ve gelecekleri üzerine düşünmelerine katkı sunma amacı taşıyor.
Ayrıca İş Hayatında Y ve Z Kuşakları ve Kariyer Planlama Üzerine Tavsiyeler, Geçmişten Pandemiye Türkiye'de Kadın ve Eğitim,Deprem ve Dezavantajlı Gruplar,Kırsal Alanda Kadınlar, Emeklilikte Kariyer ve Aktif Yaşlanma ve Emeklilik Sonrası Yaşam İçin Öneriler,Kişisel Gelişim Demişken Farklı Açılardan Kişisel Gelişim-1 ve 2 adlı kitaplarım da vardır.Bir ara Sakarya Universitesi nden bir hocayla kadın girişimciliği üzerine kitap da yazmıştık,piyasada yok şu an…Bazı kitaplarda ülkemizde öncü oldum.
Bu eserleri değerli kılan, akademik bilgiyi öğrencilerin anlayabileceği ve yaşamlarında kullanabileceği bir rehberliğe dönüştürme çabası. Ayrıca 2025 ve 2026 yıllarında yayımlanan kişisel gelişim kitaplarım ile Y ve Z kuşakları ve kariyer planlama üzerine çalışmam, değişen toplumsal ve çalışma hayatı ihtiyaçlarını izleme arzumun bir yansıması. Ayrıca sonyıllarda 10 civarı ödül de aldım yayınlarımdan ve eğitime ve topluma katkılarımdan…
Önümüzdeki dönemde de eğitim, kariyer planlama, insan kaynakları, kuşaklar, kişisel gelişim ve sosyal politika alanlarındaki çalışmalarımı sürdürmek istiyorum. Ayrıca 3 tane anı kitabım yolda…Özellikle gençlerin değişen iş dünyasına hazırlanması, yaşam boyu öğrenme, dijital dönüşümün çalışma hayatına etkileri, kadınların istihdamı ve dezavantajlı grupların güçlendirilmesi üzerinde durmaya devam edeceğim. Yeni çalışmalarımda da akademik birikimi farklı yaş gruplarına ve daha geniş okuyucu kitlelerine ulaştırmayı önemsiyorum.
- Yazarlık yolculuğunuzda sizi en çok etkileyen okuyucu geri bildirimi hangisi oldu?
Benim için en kıymetli geri bildirim, bir okuyucunun okuduğu kitaptaki bir öneriyi kendi yaşamında uyguladığını, bir öğrencinin kariyer seçeneklerini daha bilinçli değerlendirmeye başladığını ya da bir gencin kendisine yeni hedefler koyduğunu paylaşmasıdır. Çünkü yazmanın amacı yalnızca bilgi sunmak değil, okurda düşünmeye ve harekete geçmeye yönelik bir karşılık oluşturabilmektir. Özellikle gençlerden gelen, kendilerine yol gösterdiğini ifade eden mesajlar, bu alandaki çalışmalarımı sürdürmem için önemli bir motivasyon kaynağı.
- Yazmaya yeni başlayan akademisyenlere ve genç yazarlara tavsiyeleriniz nelerdir?
Öncelikle yazmaktan çekinmemelerini, ancak yazma sürecini düzenli emek ve disiplin gerektiren bir çalışma olarak görmelerini öneririm. İyi bir yazının temelinde merak, okuma, araştırma, sorgulama ve sabır vardır. Akademisyenler bilimsel titizlikten ödün vermeden daha geniş kitlelere ulaşabilecek anlatım yolları aramalı. Genç yazarlar ise kendi seslerini bulmak için farklı alanlarda okumalı, gözlem yapmalı ve yazdıklarını geliştirmeye açık olmalıdır.
Her şeyi ilk denemede kusursuz yazmak zorunda değiliz. Önemli olan başlamak, yazdığımız metni tekrar gözden geçirmek, eleştiriye açık olmak ve sürekliliği korumak. Ayrıca yazarken okuru unutmamak gerekir: Anlatmak istediğimiz şey kadar, onu nasıl anlattığımız da önemlidir.
Kapanış
Son olarak, okuyucularımıza ve genç nesillere iletmek istediğiniz bir mesajınız var mı? Bu değerli söyleşi için çok teşekkür ederiz.
Gençlere en önemli tavsiyem, kendilerini başkalarıyla kıyaslamak yerine kendi potansiyellerini keşfetmeleri ve gelişimlerine yatırım yapmalarıdır. Başarı herkes için aynı anlama gelmez; her bireyin yolu, koşulları ve hedefleri farklıdır. Merak etmekten, soru sormaktan, öğrenmekten ve yeniden başlamaktan vazgeçmesinler. Hata yapmayı başarısızlık olarak değil, öğrenme sürecinin bir parçası olarak görsünler.
Ailelere ve eğitimcilere de gençlerin hayallerini dinlemelerini, onları kalıplara sokmadan desteklemelerini öneriyorum. Toplumsal gelişmenin yolu, eğitim fırsatlarına erişebilen, kendine güvenen, sorumluluk alan ve başkalarının yaşamına duyarlı bireylerden geçiyor. Ben de akademik çalışmalarımda, kitaplarımda ve gönüllülük faaliyetlerimde bu anlayışa katkı sunabilmeyi amaçlıyorum.
Bu değerli söyleşi için Edebiyat Kulisi’ne teşekkür ederim.