Babamı Rüyamda Gördüm

​Babamı kaybetmeden sadece bir gün önce, rüyamda gördüm onu. Üregil’deki Kız Meslek Lisesi’nin yanındaki o dik yokuştaydı. Traktörle yokuşu yukarı doğru tırmanıyordu. Fakat viraj o kadar keskin, o kadar dikti ki, babam bir anda traktörün kontrolünü kaybetti. O koca duvarı aşıp traktörle birlikte aşağı yuvarlandı... İçimde tarif edilemez bir korku, "Haber gelecek, birazdan kötü bir haber gelecek" diye bekleyip durdum rüyamda. ​Ertesi gün, her şey bir anda tersine döndü. Gece vakti aniden fenalaştı babam; beyin kanaması geçiriyordu. O gece Ankara’ya öyle bir kar yağdı ki, her yer alabildiğine beyazdı. Arabaların üzeri kar kütleleriyle kaplanmıştı. Ondan sonra da Ankara’ya bir daha hiç öyle kar yağmadı zaten. Babam, o amansız beyin kanaması yüzünden göçüp gitti bu dünyadan. ​Yoğun bakımda onun refakatçisiyken, bir ara dışarı çıkmıştım. Yağan yağmurun altında, ona dualar ederek ıslanıyordum. Hastane kafeteryasinin yanında, kulakları tırmalayan ambulans sesleri arasında insanlar soğuk çaylarını içerken... İşte tam o anlarda, babam son nefesini verdi. Meltem Yalçın